पाऊले

-


पाऊलांना ऐकायचे नसायचे तेव्हां कोणाचे ...
स्वतःचेच खरे करायचे मनावर घेतलेले असायचे.......
आई म्हणायची "झाडावर चढू नको पडशील"....
"पाऊले ऐकत नाहीत ग तुझे आई काय करू सांगशील?"

पाऊलांना वाटायचे सायकल शिकायची 
शंभर वेळा पडले तरी हार नाही मानायची....
बाबा म्हणायचे "सांभाळून बाळ".....
पण पाऊलांना कुठे भीती असायची!

शाळेतले खेळ, स्नेहसंमेलनाची  वेळ...
स्टेजलाच आमची भीती वाटायची.....
अभ्यास केला,पण खेळ सांभाळून....
पाऊलांना तेव्हां अभ्यासाची जाण असायची.....

हल्ली  सारखे फुटले नव्हते क्लासेस चे पेव...
स्वतःलाच स्वतःचा देता यायचा वेळ....
पाउलांची वाट तितकी अवघड झाली नव्हती  
स्पर्धेपाठी सगळी इतकी वेडी झाली नव्हती....

मैदानी खेळ दूरदर्शनवर भारी होते....
आई बाबा संध्याकाळी मुलांसाठी होते....
पाऊलांना अनेक गोष्टी आजीने दिल्या 
 बालपण त्यांचे खूप आल्हाददायक होते....

आज पाऊले मोठी झाली..तरी मन बालपणात रमते...
जुने सोबती,शाळा सुटली तरी आठवांमध्ये गुंगते....
पाऊलांना बरेच काही ते मोकळे बाल्य देते ..
अन धमाल मस्ती आजही पुरेल इतकी उरते....
-श्रिया (मोनिका रेगे )

टिप्पण्या

  1. Deepak Parulekar३१ जानेवारी, २०१२ रोजी ९:४३ AM वाजता

    छान लिहिलयं गं !!
    पाउलांची कल्पना खरंच खूप छान...

    उत्तर द्याहटवा
    प्रत्युत्तरे
    1. श्रिया (मोनिका सचिन रेगे)१ फेब्रुवारी, २०१२ रोजी ८:०२ AM वाजता

      धन्यवाद दीपक ...हि कल्पना खूप दिवस मनात होती,शेवटी कविता तयारच केली पाऊलांनी पाऊलांसाठी...

      हटवा
  2. aativas१ फेब्रुवारी, २०१२ रोजी ७:१४ AM वाजता

    ..पावलच होतात मोठी आणि धुंडाळतात ती नव्या वाटा ... आपल्याला वाटत आपण मोठे झालो, आपण बदललो ... :-)

    उत्तर द्याहटवा
    प्रत्युत्तरे
    1. श्रिया (मोनिका सचिन रेगे)१ फेब्रुवारी, २०१२ रोजी ८:११ AM वाजता

      खरे आहे सविता ताई तुझे.पाऊले मोठी होताना मनाला मात्र सोबत नेहमीच घेतील असे नाही...मन रेंगाळते बालपणात.लहानपणी आठवते,वाटायचे कधी एकदा आपण मोठे होणार आणि मग ह्या मोठ्या माणसांसारखे आपले जग असेल,पण खरी गम्मत बालपणात सुटून जाते,मग उरतात मोठी पाऊले आणि त्यांचे धावपळीचे जग..... नव्या वाटा धुंडाळताना पण साथ देतात लहान पाऊलांचे अनेक अनुभव....

      हटवा
  3. भानस१ फेब्रुवारी, २०१२ रोजी ७:५५ PM वाजता

    अगं किती सहज शब्दात मांडलस गं! आवडलं!

    पावलांची खरेच दमछाक झालीये आताशा...
    कळत असूनही ती वळतच नाहीत ही खंत प्रत्येकाच्या मनात...

    उत्तर द्याहटवा
  4. श्रिया (मोनिका सचिन रेगे)२ फेब्रुवारी, २०१२ रोजी ६:४९ AM वाजता

    भानस अगदी बरोबर.तुझ्या प्रतिक्रियेबद्दल धन्यवाद!
    दमछाक झाली आहे,पाऊले इकडे तिकडे धावून दमली आहेत सर्वांचीच.मनाला पण विश्रांती नाही आणि पाऊलांना पण नाही....दिवस पळतात,आणि प्रगतीच्या चाकाला बांधलेली पाऊले धावत राहतात.
    कळूनही उमजूनही विश्रांती नाही.... थोडी गती कमी केली,आजूबाजूच्या जगाशी स्पर्धा करणे कमी केले तर पाऊलांना जाणवेल कि ती जिवंत आहेत,रोबोट नाहीत.....एका मनाला जोडलेली आहेत ती..
    माणसाला बाप्पाने लहानपण दिले हे खरच खूप मोठे काम केले त्याने! नाहीका?

    उत्तर द्याहटवा

टिप्पणी पोस्ट करा

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

कविता

-
इमेज
तू कविता वाचतोस तेंव्हा,ती,रंगते!  तिच्या शब्दाशब्दात अडकलेल्या भावना जागृत होतात.... तू कवितेला समजून घेतोस. लिहिताना कागदावर तिचे रूप;आणि तुझ्या शब्दात जेंव्हा तिला गुंफतोस तेंव्हाची ती,किती बदलते..  ऐकत रहावीशी वाटते!         ती थंडीची वाचतोस तेंव्हा,लपेटली जाते उबदार शालीसारखी भोवती.. पावसात काळा ढग बनून बरसत राहते,तुझ्या आवाजातील जादू,आणि कवितेचे शब्द,त्यांचे अर्थ..  हलके हलके वाटू लागते..जणू सगळे ताण एका क्षणात विरघळून जावेत तसे काहीसे!  तुझी कविता जेंव्हा उंबऱ्यावर रेंगाळते,तेंव्हा तिचे भांबावणे,भर दुपारी सावली शोधत हिंडते तेंव्हा, तिची होणारी तगमग...थंड वाऱ्याची झुळूक आणि तुझ्या कवितेच्या पानाचे मिटणे.. हिरवळ पसरलेली वाटते मनात! मग पुन्हा एक fresh day !! तुझ्या आणि तुझ्या कवितेचा ! -श्रिया Thank you Tumblr for beautiful picture.🙏 फोटो साभार आंतरजालावरून...
अधिक वाचा

श्री गुरूदेव दत्त !

-
इमेज
  आज श्री दत्त जयंती. बालपणी आम्ही चौल भोवाळे येथील दत्ताच्या जत्रेला जात असू. बालपणीच्या विश्वात जत्रेला जाणे म्हणजे एक आनंदाचे देणे असायचे.मोठ्यांच्या सोबत कधी बैलगाडीतून,कधी रिक्षा,काही प्रवास पायी,आणि मग देवळापर्यंत पायऱ्या.अर्थात आमचे लहानगे जग त्या जत्रेतील वेगवेगळी आकर्षणे,विविध खेळ,डोंबारी,माकडाचे खेळ,भिंगर्या,फुगे,पिपाण्या, उसा चा रस,लाकडी खेळणी,काचेच्या बांगड्यांची दुकाने त्यांचा पेट्रोमॅक्सच्या पिवळ्या प्रकाशात होणारा चमचमाट डोळ्यात भरून राहायचा! जादूचे प्रयोग तेही असायचे.'मौत का कुआँ' ह्यात,आम्ही सर्व जण एक खोल लाकडी विहिरीसारख्या गोल आणि खोल जागेभोवती बाकडी, मंडप टाकून बसलेलो असायचो आणि एक किंवा दोन मोटरसायकल स्वार त्या लाकडी विहिरीत त्यांच्या गाड्या न आपटता, न पाडता गोल गोल फिरवायचे.ते पाहताना अचाट कौतुक वाटायचे त्यांचे!आम्हा लहान मुलांना,"बच्चे कंपनी ताली बजाव "असा आदेश आला की तिथे जोरदार टाळ्या वाजायच्या.  खारे शेंगदाणे,चणे फुटाणे,चना चोर गरम,भज्यांचे विविध प्रकार ह्यांचा घमघमाट हवेतल्या गुलाबी थंडीत पसरलेला असायचा! चहा कॉफीची लहान टपरी असायची.आम्ही जे...
अधिक वाचा

एक लोभस संध्याकाळ

-
इमेज
  संध्येचे वेगवेगळे रंग ,आणि आकाशी कोणी चित्रकाराने त्याची केलेली उधळण 👌 सूर्यास्ताच्या वेळी सूर्य बाप्पा,जाताना मागे त्याच्या अनेक छटा सोडून जातो.माझ्या घराच्या जवळ उंचावरून आकाश पाहताना हे लोभस रंग दृष्टीला सुखावतात.थंडीत वेगळे,उन्हाळ्यात आणि शिशिर ऋतूत वेगळे रंग..           काही छायाचित्र घेतली पण समाधान होत नाहीच! खरं तर डोळ्यांच्या कॅमेऱ्याने जे रंग दिसतात ते फोटोत तसेच्या तसे येणे अवघड!           किती तरी वेळ हे दृश्य पाहत होतो मी आणि माझी लेक,अश्यावेळी शब्द कुठेतरी हरवतात.मन ह्या रंगात रंगत जाते! Today's beautiful evening !!💕    -मोना (श्रिया)
अधिक वाचा