'शेवटास न गेलेली गोष्ट'

         

      

               'शेवटास न गेलेली गोष्ट' हि कल्पना आवडते सर्वांनाच.अगदी लहानांपासून मोठ्यांपर्यन्त.आता मोठ्यांपर्यन्त येव्हढ्याचसाठी म्हणाले कारण आज कालच्या दूरदर्शनवरील मालिका जवळ जवळ न संपणारी गोष्टच असतात नाहीका! कारण मग जेव्हां त्या संपतात तेव्हां,तोवर उत्सुकता पण संपलेली असते सर्वांचीच....

             नक्की माणसाला हि 'शेवटास न गेलेली गोष्ट' का बरे आवडत असावी? दर वेळी नाविन्य असलेली, आजीने सांगितलेली गोष्ट आठवली. रामायणात शेवटी 'राम राज्यावर बसला' अस जेव्हां ती म्हणाली होती तेव्हां तितकेसे ते पटले न्हवते.इतक्यातच कसे रामायण संपेल?आणि त्यात 'राम राज्यावर कसा बसू शकेल?' आजीला शब्दात पकडून भंडावून सोडलेले आठवते आहे,आजीची मग तारांबळ उडायची.एक तर आधी तिला कोकणी यायचे आणि मराठी कोकणी अशी ती गोष्ट रंगायची..पण तरीही मग वेगळी गोष्ट हवी असायची अगदी झोपेपर्यंत,म्हणायला, ऐकता ऐकता झोप आली तर शेवट कळायचा नाही न! मग आजच्या शब्दात 'story to be continued' असे झोपून जात असू.

         ह्या बालपणीच्या गोष्टींमध्ये 'साता वारांची कहाणी'आठवते.'हिमगौरी आणि सात बुटके'ती गोष्ट तर अगदी चित्रमय डोळ्यांपुढे उभी रहायची.किती सारी मराठी गोष्टींची पुस्तके,आम्हीं नुसते कैरी मीठ तिखटा सोबत  आस्वाद घेऊन वाचून काढत असू.पुस्तक कधी संपायचे आणि दुसरे सुरु व्हायचे कळायचेच नाही.सिंदबाद,अली बाबा हजेरी लावून गेले.महाभारत रामायणापासून ते दशावतारांच्या गोष्टी. आणि मग आली,'अमर चित्र कथा',त्यातील रंगीत चित्र आणि उत्तम कथेचे सादरीकरण,त्यात  दुपार पूर्ण उलटून गेली तरी कळायचे नाही कधी कधी.समाधी लागलेली असायची, त्या पुस्तकांमध्ये आम्हीं बहिणी! मी वाचायचे आणि माझी मधली बहिण मन लावून ऐकायची असा कार्यक्रम,खरे सांगू? त्या लहान मुलांच्या दूरदर्शन कार्यक्रमाहूनही हा कार्यक्रम जास्त आवडीचा असावा आमचा.
 

            त्या वेळी दूरदर्शनवर किलबिल आणि काही मोजके लहानमुलांचे कार्यक्रम.मला वाटते ते उत्तम होते! वाचन घडायचे..'.डोळ्याला वाचून चष्मा लागला' असा सांगता येत होते, 'दूरदर्शनमुळे' नक्कीच नाही!

          चांदोबा,चंपक हे तर होतेच.हिंदी मराठी वाचन भरपूर..आणि मग मोठेपणी इंग्रजीची भर.'न संपणारी गोष्ट' शोधता शोधता कधी मोठे झालो कळलेच नाही! मोठ मोठ्या लेखकांची अप्रतीम पुस्तके खजिना बनून समोर आलेली आठवतात,नविन कोरया पुस्तकाच्या पानांचा वास घ्याला आवडतो आजही,बाबा सांगत लहानपणी,नविन कोरया पुस्तकाच्या पानांचा वास बघ किती नविन आहे! नविन पुस्तक अणि ती गोष्ट सुरु होण्यापूर्वीचे,कोण नाविन्य वाटायचे मनाला! पुढे वृत्तपत्रांची मजा कळली,रोजच्या ताज्या बातम्यांचा आस्वाद घेणे...आणि त्यातील उत्सुकता परत एक नवीन भर,ज्ञानात आणि वाचनात.
   
         खरेतर आपली सर्वांचीच न संपणारी गोष्टच आहे कि सुरु!आयुष्याची!तसे पाहायला गेले तर एक  प्रवास आता 'न संपणारा म्हणत नाही' कारण कोणालाच तसे वाटत नसते न जगताना कि;हे सगळे कधीतरी संपणार आहे,तो प्रवास नक्की संपतो कधी ते कोणालाच माहित नाही आणि त्यामुळे ह्या न संपलेल्या गोष्टीतल्या उद्याची वाट पाहत पाहत रोजचा दिवस पळत असतो.काही ठरवलेले अगदी पक्के उद्या घडणारच,ह्याची कोण खात्री असते सर्वांना!जणू आपणच हि मालिका लिहिली आहे.

        ह्या उत्सुकतेचे जग सर्वांच्याच वाट्याला आले आहे.लहानपणापासून आवडलेली हि न संपणारी गोष्ट अशीच पुढे वाढवत जाऊ....प्रत्येकाचे वेगळे अनुभव,प्रत्येकाची वेगळी गोष्ट!